Bu yazıya yorum yapmak istemiyorum.

Hiç bir zaman dini kurallar insan keyfine göre olmaz demek istiyorum sadece

İşte O soru ve cevap ve İşte o cevabı veren kişinin özgeçmişi

SORU: 73 yaşında bir bayanım. İlkokuldan beri beş vakit namazımı kılıyorum. Artık dizlerim ağrıyor. Yıllarca yere secde yapmaya alışmışım. Şimdi bir türlü boşluğa, yani havaya secde yapmak istemiyorum. Alnımın yere değmesini arzu ediyorum. Sandalyeye oturup önüme koyduğum yastığın üzerine secde yapıyorum. O zaman içim huzur buluyor. Ancak bazı kimseler, “Öyle olmaz, ellerinle boşluğa secde yap” diyor. Hangisi doğru? Nasıl secde yapayım? Bir başka sorum da şu: “Allah’a yemin ederim” ki diyorlar. Bu şekilde yemin etmek doğru mu? (Elif Ergelen)

CEVAP: İlmihal kitaplarında ya yere secde edilmesi veya rükûdan biraz daha fazla eğilmek suretiyle secde eyleminin yapılması söylenir. Öne konulan 15-20 santimden daha yüksek bir şeye secde edilmesi mekruh görülür. Ama bu normal zamanlar içindir. Cemaatin kalabalık olduğu toplu namazlarda sıkışıklıktan ötürü her saf, önünde bulunanların sırtlarına secde edebilir. Secdeye varmış olanın sırtı yerden 40-45 santim yüksekte olur. Bu caiz görülünce doğal olarak önde bulunan bu ölçüdeki yükseltilere de secde edilebilir.

Sözün özü, sizin gönlünüz nasıl huzur buluyorsa öyle yapın. Yastığa secde edin, zararı yok. Çünkü yükseltiye secde etmek, özrü olmayanlar için mekruhtur. Siz özürlüsünüz, bu durumda yastığa veya herhangi bir yükselti üzerine secde etmekte sakınca olmaz. Diğer sorunuza gelince, Allah’a yemin edilerek bir şeyin anlatılması uygun değildir. Bir konuyu anlatan kimsenin zorunlu olmadıkça yemin etmesine gerek olmadığı gibi bu, Allah’a saygıya da aykırıdır. Kaldı ki dini meselelerde görüş ayrılıkları, yorum farkları olur. Bir insanın kendi görüşünü tek doğru görüş diye yeminle vurgulaması, kendi nefsini yüceltmek olur. Gurur ve kibir belirtisidir.

Süleyman Ateş    suleymanates@gazetevatan.com                                    13/06/2007 VATAN GAZETESİ

1951 yılında Erzurum'da Hacı Faruk Bey ve Erzurum Müftüsü Solokzade Sadık Efendi'nin derslerine devam etti. 1953 yılında dışardan ilkokulu bitirerek Elazığ İmam-Hatip Okulu'na girdi. Bir yandan okula devam ederken, diğer taraftan da Hacı Muharrem Efendi'den özel dersler aldı. Bu okulun her sınıfını iftihar ve birincilikle geçen Ateş, 1960 yılı Haziran döneminde İmam-Hatip Okulu'nu, aynı yılın Eylül döneminde de Elazığ Lisesi'ni bitirip Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi'ne girdi. Talebeliği sırasında Ankara İkişerefeli ve İbadullah Camilerinde dört yıl İmam-Hatiplik yaptı. 

1964 yılında İlahiyat Fakültesini birincilikle bitiren Ateş, kısa bir dönem İmam-Hatip Okulunda öğretmenlik yaptıktan sonra Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi'nin 1965 yılında açtığı asistanlık sınavını kazanarak Tefsir Kürsüsünde asistan oldu. 1968 yılında Pekiyi derece ile Doktor olan Ateş, askerlik görevini tamamladıktan sonra aynı kürsüde görevine devam ederken, Irak ve Mısırda araştırma yaptı. 1973 yılında "Üniversite doçenti" oldu. 

16 Nisan 1976 tarihinde Diyanet İşleri Başkanlığına atanan Ateş 1978 yılında fakültedeki görevine dönerek, 1979 yılında Profesör oldu. 1979 yılında Almanya Bochum Ruhr Üniversitesi'nde sahasında araştırma yaptı. Prof. Ateş, daha sonra izinli olarak gittiği Suudi Arabistan Riyad İmam Muhammed Üniversitesi ve Cezayir Emir Abdulkadir Üniversitesi'nde Tefsir ve Tasavvuf derslerini okuttu. Yurda dönüşünde Ondokuz Mayıs Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Temel İslami İlimler Bölüm Başkanlığı'na getirildi. 

Telif, terceme, edisyonkritik olmak üzere altmışı aşkın eser vermiş olan Süleyman Ateş'in "Yüce Kur'an'ın Çağdaş Tefsiri" adlı 12 ciltlik eseri yirmi yıllık bir çalışmanın ürünüdür. Sırrî mahlası ile şiirlerde yazan Ateş, Temmuz 1995 tarihinden beri İstanbul Üniversitesi İlahiyat Fakültesi'nde Temel İslami İlimler Bölüm Başkanlığı görevini sürdürmektedir.