İlk ameliyat


17/06/2009
Az görme şikayetinin ardından Retina dekolmanı tanısıyla yatışımın verildiği 17/6/2009 günü ameliyat olmak için hastaneye sabah saat 08:00 de gittim. Saat 08:30 gibi ameliyata alındım. Yatağıma dönüş Saatim 12:00 civarı ..
12 civarı diyorum çünkü “amca sana söylüyorum” uyarı sesiyle kendime geldim. İçeride 3 yaşlı bir genç ve bir de ben orta yaşlarda olduğum için bu sözün kime söylendiğini anlayamadım. “Hey amca sana diyorum.
Yüzüstü yatsana” dedi. Bayan sesi. Gözümün bandajlı oluşu ve ameliyattan çıkıp yatağıma yatırıldığımın o an farkına vardım.
Uyarı yapan bayan asistan doktora “bana mı söylüyorsunuz” diye yorgun bir sesle sordum. “Tabi amca, sana söylüyorum yüzüstü yat. Bu uyarı üzerine yatakta yüzüstü yatmak üzere döndüm. Dönerken saatimin 12:20 olduğunu gördüm. Bir yandan da ” koğuş yaşlı dolu kime amca dediği belli değil. Bir de bağırıyor. Önümüzü görecek halimiz yok. diye içimden düşünceler geçti.
Tekrar uyanmışım. Uyandığımda susuzluktan dudaklarım kurumuştu. Koğuşta bulunan refakatçilerden birinden rica ettim. Dışarıdan su getirttim.
Bu durumlarda hasta yakınları bayağı yufka yürekli oluyor. Yanımda kimsenin olmayışı da etkilemiş olacak ki bana zavallı gözüyle bakıyorlardı.
Tekrar uyudum.
Koğuş kahkaha ve konuşmalarla çalkalanıyordu. Kafam gürültüyü kaldıramayacak kadar zonkluyordu. “Biraz susun ” dediğimde aldığım cevap. Ne yani konuşmayacak mıyız?
Cevap vermedim. Sustum. Ne diyeyim ki. Nerede olduğunu bilmeyen birine ne cevap verilir ki..
Konuşmaları devam ediyordu.
Ben yaşlarda olan yanımdaki yatakta yatan hasta tam karşısında dedesi yaşındaki diğer hastayı evlendirmeye çalışıyordu. “Sen dul benim anam dul. Sen de de bağlar bahçeler varmış. İkinizi de evlendirelim.” muhabbeti vardı, aralarında…
Gece geç saatlere kadar sürdü.
Ertesi sabah kontrol sonucu gözümün önünde kocaman bir gaz tabakası ile eve gönderildim. Gaz tabakası zamanla kaybolacak, görmem düzelecekmiş. Ancak normal bir göz gibi göremeyecekmişim
Google Plus'da Paylaş

0 yorum:

Yorum Gönder